W myśl art. 159 par. 1 k.p. praca w święta w placówkach handlowych jest niedozwolona. Zakaz ten dotyczy trzynastu dni świątecznych wymienionych w ustawie z 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy. Jednym z nich jest Boże Ciało. Pracodawcy muszą uwzględnić go niezależnie od liczby pracowników. Nie ma natomiast przeszkód, aby w tym dniu w sklepach pracowali ich właściciele lub osoby zatrudnione na podstawie umów cywilnoprawnych. Takie umowy nie mogą mieć jednak cech właściwych dla umowy o pracę. W przeciwnym wypadku jest to bowiem zatrudnienie na podstawie stosunku pracy, bez względu na nazwę umowy zawartej przez strony (art. 22 par. 1[1] k.p.).

Zgodnie z wyjaśnieniami ministerstwa pracy i polityki społecznej (DPR-079-578/JS/MF/07) pojęcie: placówka handlowa, użyte w omawianym przepisie, obejmuje wszelkie instytucje i zakłady, których główną działalnością jest działalność handlowa, zarówno hurtowa jak i detaliczna, a więc te, które kupują wyroby w celu ich sprzedaży. Placówką handlową są zatem np. sklepy, stoiska, hurtownie, stragany, domy towarowe, domy wysyłkowe, biura zbytu. Pojęcie to obejmuje także nowoczesne formy sprzedawania i kupowania towarów (np. przez Internet), jeśli czynności charakterystyczne dla sprzedaży towarów w taki sposób są dokonywane przez osobę mającą status pracownika. Zakaz z 151[9a] k.p. odnosi się przy tym do każdego pracownika takiej placówki, niezależnie od tego, na jakim stanowisku jest zatrudniony. Obejmuje nie tylko pracowników bezpośrednio dokonujących sprzedaży towarów, ale także innych pracowników, zapewniających funkcjonowanie placówki handlowej (np. magazynierów, osoby sprzątające, pracowników ochrony lub pracowników obsługi technicznej). W procesie legislacyjnym zakładano natomiast, że omawiany zakaz nie obejmie aptek i stacji benzynowych jako placówek usługowych.

Boże Ciało może wpływać także na wymiar czasu pracy pracowników. W myśl art. 130 par. 2 k.p. zasadą jest bowiem, że każde święto występujące w okresie rozliczeniowym i przypadające w innym dniu niż niedziela obniża wymiar czasu pracy o osiem godzin. Zgodnie z dodanym od 1 stycznia 2011 r. art. 130 par. 2[1] k.p. tylko w przypadku, gdy zgodnie z przyjętym rozkładem czasu pracy święto przypada w dniu wolnym od pracy, wynikającym z rozkładu czasu pracy w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, to nie obniża ono wymiaru czasu pracy. Jeśli zatem jako dzień wolny z tytułu przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy pracownicy mają wyznaczony czwartek, przypadające w tym dniu święto nie obniży ich wymiaru czasu pracy.

Podstawa prawna:
USTAWA z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy Dziennik Ustaw rok 1998 nr 21 poz. 94 z późn. zm. art. 130, art. 151[9a]
USTAWA z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy Dziennik Ustaw rok 1951 nr 4 poz. 28 z późn. zm. art. 1