Dobro zakładu pracy obejmuje jego istnienie, rozwój oraz sprawne funkcjonowanie. Dlatego też jednym z podstawowych obowiązków pracowników jest dbałość o dobro ich zakładu pracy. Obowiązek ten ma bardzo szeroki zakres i obejmuje powinność dbania o mienie zakładu pracy, rozumianego przedmiotowo, jako miejsce pracy, oraz jego wartości niematerialne (np. uznaną markę, dobre imię czy renomę na rynku). Można go też rozumieć jako zakaz szkodzenia przez pracownika pracodawcy i jednocześnie nakaz pozytywnego działania stosownie do potrzeby i możliwości, także ponad zwykły obowiązek, np. poprzez pracę w godzinach nadliczbowych. Tak też wskazywał Sąd Najwyższy w wyroku z 9 lutego 2006 r. (II PK 160/05, OSNP 2007/1-2/4), dodając, że dobro zakładu pracy jest wspólną wartością, dobrem nie tylko pracodawcy, ale również zatrudnionych tam pracowników.

Obowiązek dbałości o dobro zakładu pracy dotyczy wszystkich pracowników, niezależnie od sposobu nawiązania stosunku pracy oraz rodzaju wykonywanej przez nich pracy, przy czym fakt zajmowania stanowiska kierowniczego stanowi podstawę do stosowania wobec tego pracownika wyższych wymagań. Zasada ta została również potwierdzona przez Sąd Najwyższy, który stwierdził, że przy ocenie, czy kierownik przedsiębiorstwa, instytucji lub urzędu dopuścił się ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych, należy mu stawiać wyższe wymagania niż szeregowym pracownikom (por. wyrok Sądu Najwyższego z 3 kwietnia 1969 r., II PR 86/69, OSN 1970/4/61).

Zobacz pełną treść artykułu - Tygodnik Prawa Pracy i Ubezpieczeń w eGP