Anna Kwiatkowska, ekspert od prawa pracy
Zgodnie z art. 92 par. 1 pkt 1 kodeksu pracy (dalej: k.p.) za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną trwającą łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego, a w przy padku pracownika, który ukończył 50. rok życia, trwającą łącznie do 14 dni w ciągu roku kalendarzowego ‒ pracownik zachowuje prawo do 80 proc. wynagrodzenia. Wynagrodzenie chorobowe wypłacane jest jedynie pracownikom. Podstawą do jego wypłaty jest zaświadczenie lekarskie stwierdzające niezdolność do pracy. Nie ma przeszkód, aby w razie podejrzenia niezasadności wystawienia zaświadczenia pracodawca poinformował o tym ZUS. Zakład może, choć nie musi, wezwać pracownika na badanie lub np. zobowiązać pracownika do przedstawienia dokumentacji medycznej. Trzeba jednak pamiętać, że pracodawca nie ma możliwości samodzielnego stwierdzenia, że zaświadczenie jest niezasadne. Wstrzymanie wypłaty wynagrodzenia przy jednoczesnym braku zawiadomienia ZUS albo stwierdzenia przez ZUS, że zaświadczenie jest niezasadne, może skutkować nałożeniem sankcji na pracodawcę.