Na powyższe pytanie nie można udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Co do zasady, częsta i długotrwała absencja chorobowa pracownika może stanowić uzasadnioną przyczynę rozwiązania z nim stosunku pracy w drodze wypowiedzenia. Nieprzewidziane, długotrwałe i powtarzające się nieobecności pracownika w pracy wiążą się bowiem z koniecznością podejmowania przez pracodawcę określonych działań natury organizacyjnej. W takiej sytuacji pracodawca musi zapewnić zastępstwo nieobecnego pracownika, a to z kolei pociąga za sobą wydatki na zatrudnienie pracowników w godzinach nadliczbowych lub innych osób (por. wyrok Sądu Najwyższego z 4 grudnia 1997 r., I PKN 422/97).

O tym, czy nieobecność pracownika spowodowana niezdolnością do pracy w następstwie choroby stanowi usprawiedliwioną przyczynę wypowiedzenia, decydują jednakże okoliczności konkretnego przypadku. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 28 października 1998 r., I PKN 398/98, dokonując oceny, czy wypowiedzenie umowy z powodu absencji chorobowej było uzasadnione, należy uwzględnić nie tylko słuszne interesy zakładu pracy, ale także przymioty pracownika związane z łączącym strony stosunkiem pracy oraz jego stosunek (postawę) wobec obowiązków pracowniczych. Zasadność wypowiedzenia umowy o pracę powinna być bowiem rozważana nie tylko z uwzględnieniem potrzeb pracodawcy, lecz również z poszanowaniem interesów pracownika sumiennie i starannie wykonującego obowiązki pracownicze. Za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego może być uznane wypowiedzenie umowy o pracę w sytuacji, gdy dotyczy to długoletniego pracownika nienagannie wykonującego dotąd swoje obowiązki pracownicze. Za uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę nie będzie też uznana nieobecność pracownika w pracy spowodowana niezdolnością do pracy w następstwie choroby, która nie miała charakteru przewlekłego, a ponadto definitywnie minęła (por. wyrok SN z 6 listopada 2001 r., I PKN 673/2000). Ponadto, dokonując oceny zasadności wypowiedzenia umowy o pracę z powodu absencji chorobowej pracownika, należy uwzględnić okoliczność, że pracodawca powinien organizować swą działalność, biorąc pod uwagę nieuchronność nieobecności pracowników, spowodowanych chorobami, urlopami i innymi usprawiedliwionymi przyczynami (wyrok SN z 6 listopada 2001 r., I PKN 449/2000).