W razie podjęcia decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy za wypowiedzeniem zarówno pracodawcę, jak i pracownika obowiązuje ustalony kodeksem pracy okres wygaśnięcia kontraktu. Jego długość zróżnicowana jest w zależności od rodzaju zawartej umowy o pracę, czasu, na który została podpisana, bądź stażu zatrudnienia u danego pracodawcy.

W trakcie biegnącego wypowiedzenia strony umowy o pracę na czas nieokreślony, którym zależy na przyśpieszeniu terminu zakończenia współpracy, mogą skorzystać z art. 36 par. 6 k.p. Przepis ten zezwala na ustalenie w drodze porozumienia stron krótszego okresu wypowiedzenia, co będzie skutkować wcześniejszym rozwiązaniem stosunku pracy. Uzgodnienie przyśpieszonego terminu wygaśnięcia umowy może nastąpić w każdym momencie trwania okresu wypowiedzenia i dotyczyć zarówno wypowiedzenia, którego inicjatorem był zarówno pracodawca, jak i pracownik. Umawiające się strony mogą ustalić dowolny okres skrócenia tego czasu.

Takie działanie, zgodne z wolą stron, pozostaje bez wpływu na tryb rozwiązania umowy o pracę, a więc wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy w okresie wypowiedzenia nie powoduje jego przekształcenia w rozwiązanie na mocy porozumienia. Nie oznacza to jednak, że pracodawca i pracownik nie mogą skorzystać właśnie z takiej możliwości. Rozwiązanie za porozumieniem stron jest dopuszczalne, jednakże musi z niego wyraźnie wynikać, że chodzi o zmianę trybu wypowiedzenia, a nie o zmianę jego terminu.

W wypadku wypowiedzenia umowy przez pracodawcę ustalenie wcześniejszego terminu jej rozwiązania nie pozbawia pracownika roszczeń wynikających z art. 45 k.p. Stanowią one element systemu gwarancji prawnych w wypadku naruszenia tego trybu (por. uchw. 7 sędziów SN z 24 lutego 1994 r., I PZP 57/93, OSNC 1994, z. 7 – 8, poz. 144).

W odróżnieniu od skrócenia okresu wypowiedzenia jednostronną decyzją pracodawcy w trybie art. 361 par. 1 k.p. w przypadku porozumienia stron w tym zakresie pracownikowi nie przysługuje odszkodowanie za pozostałą część okresu wypowiedzenia.