Zgodnie z ustawą z 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania osoby należące do kościołów i związków wyznaniowych (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 231, poz. 1965 z późn. zm.), których święta religijne nie są dniami ustawowo wolnymi od pracy, mogą na własną prośbę uzyskać zwolnienie od pracy lub nauki na czas niezbędny do obchodzenia tych świąt. Pod warunkiem jednak odpracowania czasu zwolnienia i bez prawa do dodatkowego wynagrodzenia za pracę w dni ustawowo wolne od pracy lub za pracę w godzinach nadliczbowych.

Zgodnie natomiast z rozporządzeniem z 11 marca 1999 r. w sprawie zwolnień od pracy lub nauki osób należących do kościołów i innych związków wyznaniowych w celu obchodzenia świąt religijnych niebędących dniami ustawowo wolnymi od pracy (Dz.U. nr 26, poz. 235) prośbę o udzielenie zwolnienia pracownik powinien zgłosić pracodawcy co najmniej 7 dni przed dniem zwolnienia, a pracodawca nie później niż 3 dni przed dniem zwolnienia powinien zawiadomić go o warunkach jego odpracowania.

W przypadku świąt religijnych, przypadających w określonym dniu każdego tygodnia, pracodawca na prośbę pracownika może ustalić dla niego indywidualny rozkład czasu pracy.

Praca w niedziele i święta jest dozwolona tylko w określonych sytuacjach (art. 15110 k.p.). W doktrynie prawa pracy pojawia się jednak pogląd, że praca w niedziele i święta jest też dopuszczalna do odpracowania omawianego wcześniej zwolnienia od pracy. Należy zgodzić się z tym poglądem, tym bardziej że takie rozwiązanie wydaje się być korzystniejsze dla pracownika, wyznającego inną religię.

Zgodnie z zasadą uprzywilejowania pracownika, istnieje również możliwość korzystniejszego potraktowania pracownika innego wyznania, poprzez udzielenia mu zwolnienia od pracy bez spełniania warunku odpracowania takiej nieobecności i z zachowaniem prawa do wynagrodzenia.