Zarówno z regulacji ustawy o związkach zawodowych, jak i kodeksu pracy nie wynika jednoznaczny zakaz czasowego powierzania działaczom związkowym innej pracy w trybie art. 42 par. 4 k.p. Powierzenie pracownikowi innej pracy nie wymaga od pracodawcy zachowania formy wypowiedzenia zmieniającego, nie jest konieczne jego uzasadnienie, a w konsekwencji wyłączony jest także określony art. 38 k.p. wymóg konsultacji z zakładową organizacją związkową. W przypadku działaczy związkowych całkowity zakaz korzystania przez pracodawców z możliwości powierzenia innej pracy próbuje się wyprowadzać z art. 32 ust.1 ustawy o związkach zawodowych niepozwalającej bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej na jednostronną, niekorzystną zmianę warunków pracy działacza. Z założenia za niekorzystny uznaje się przy tym sam fakt powierzenia działaczowi innej pracy, niezależnie od tego, czy spełnione zostają warunki powierzenia innej pracy określone art. 42 par. 4 k.p.

Samodzielne powierzenie przez pracodawcę w trybie art. 42 par. 4 k.p. innej pracy dotyczyć może każdego pracownika, niezależnie od tego, czy ma on status działacza związkowego. Ochrona przed jednostronną zmianą warunków pracy działaczy związkowych powinna wchodzić w rachubę dopiero wówczas, gdy powierzenie innej pracy stanowiłoby zmianę obiektywnie niekorzystną, a nie tylko powodującą dla związkowca dyskomfort związany z okresowym świadczeniem innej pracy. Działacz związkowy to przede wszystkim pracownik, którego na równi z innymi obciąża powinność świadczenia pracy, także powierzanej zgodnie z warunkami art. 42 par. 4 k.p. Ochronna funkcja art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych nie zostaje przez to wyłączona, gdyż w razie oceny, że powierzenie innej pracy powoduje niekorzystną zmianę warunków pracy działacza, pracodawca uzyskać musi zgodę zakładowej organizacji związkowej.