Umowa o zabezpieczeniu społecznym między Polską i USA przewiduje sumowanie okresów przebytych w obu państwach, jeżeli jest to konieczne dla nabycia prawa do emerytury w Polsce lub w USA. W tym celu, zgodnie z art. 9 pkt 4 umowy ustala się teoretyczną kwotę świadczenia, jakie zostałoby przyznane, gdyby wszystkie okresy ubezpieczenia (w Polsce i w USA) były zgromadzone na podstawie polskich przepisów.

Na podstawie teoretycznej emerytury ustala się rzeczywistą kwotę świadczenia. Jest to stosunek polskich okresów ubezpieczenia do sumy wszystkich okresów ubezpieczenia przebytych na podstawie przepisów polskich i amerykańskich. Tym samym umowa wyraźnie przewiduje uwzględnianie dla celów ustalenia teoretycznej kwoty świadczenia emerytalno-rentowego i kwoty rzeczywistej wszystkich okresów przebytych w Polsce i w USA, a nie tylko tych koniecznych do przyznania prawa do świadczenia.

Oznacza to, że jeśli dla przyznania emerytury w Polsce konieczne jest udowodnienie przez mężczyznę urodzonego przed 1 stycznia 1949 r. co najmniej 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych, a posiada on jedynie 10 lat okresów ubezpieczenia w Polsce, natomiast 20 lat w USA, wówczas ZUS uwzględnia całość jego amerykańskich okresów ubezpieczenia.

not. PJ

Podstawa prawna

Art. 7 ust. 1, art. 9 pkt 4 umowy z 2 kwietnia 2008 r. o zabezpieczeniu społecznym między Rzeczypospolitą Polską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki (Dz.U. z 2009 r. nr 46, poz. 374).