Zgodnie z art. 92 kodeksu pracy za czas niezdolności do pracy z powodu choroby pracownik zachowuje prawo do 80 proc. wynagrodzenia przez okres 33 dni w danym roku kalendarzowym (tzw. wynagrodzenie gwarancyjne), a w przypadku pracownika, który ukończył 50. rok życia – przez czas 14 dni. Gdy niezdolność pracownika trwa nadal odpowiednio od 34. i 15. dnia w danym roku kalendarzowym pracownik uprawniony jest do otrzymywania zasiłku chorobowego z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Jeżeli niezdolność pracownika trwa na przełomie roku kalendarzowego, rodzaj świadczeń, które będzie otrzymywał od 1 stycznia, uzależniony jest od rodzaju świadczenia przysługującego pracownikowi w ostatnim dniu roku. W sytuacji gdy 31 grudnia pracownikowi przysługiwało prawo do wynagrodzenia chorobowego, od 1 stycznia pracownik będzie w dalszym ciągu mógł otrzymywać wynagrodzenie chorobowe. Będzie on mógł znowu pobierać je przez okres 33 lub 14 dni z racji rozpoczęcia nowego roku kalendarzowego. Okres 33 lub 14 dni liczy się w każdym roku kalendarzowym od nowa. Jeżeli więc pracownik (poniżej 50. roku życia) przebywał na zwolnieniu lekarskim nieprzerwanie np. od 1 grudnia 2010 r. do 31 stycznia 2011 r., to za cały ten czas zachowa prawo do wynagrodzenia (przy założeniu, że pracownik wcześniej nie chorował w 2010 r.).

Jeżeli natomiast 31 grudnia pracownik miał prawo do zasiłku chorobowego, ponieważ wykorzystał już 33-lub 14-dniowy okres niezdolności do pracy w 2010 r., to w takiej sytuacji od 1 stycznia 2011 r. przysługiwać mu będzie nie wynagrodzenie gwarancyjne, ale w dalszym ciągu zasiłek chorobowy za cały czas nieprzerwanej niezdolności do pracy (co do zasady zasiłek przysługuje maksymalnie przez 182 dni z zastrzeżeniem, iż okres niezdolności do pracy, za który przysługuje wynagrodzenie, podlega wliczeniu do okresu zasiłkowego).