Istotą każdej umowy, w tym też umowy o pracę, na czas określony jest zapewnienie obu stronom danego stosunku prawnego określonej stabilizacji, a co za tym idzie ograniczenia możliwości jej swobodnego rozwiązywania. Zasada ta obowiązuje również na gruncie prawa pracy. Generalną zasadę w tym zakresie wyraża art. 33 k.p., zgodnie z którym przy zawieraniu umowy o pracę na czas określony dłuższy niż 6 miesięcy strony mogą przewidzieć dopuszczalność jej wcześniejszego rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem. Powszechnie przyjmuje się, że jest to okres minimalny. Kwestia określenia przez strony umowy o pracę dopuszczalności jej wcześniejszego rozwiązania w przypadku umów zawieranych na czas określony krótszy niż 6 miesięcy jest natomiast dyskusyjna.

Możliwość rozwiązania umowy o pracę na czas określony zawieranej na okres dłuższy niż 6 miesięcy wynika zatem wyłącznie z woli stron i nie może być dorozumiana. Jeśli zatem pracodawca zamierza wypowiedzieć umowę o pracę zawartą na czas określony dłuższy niż 6 miesięcy, nie narażając się na zarzut naruszenia przepisów prawa pracy, to w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy taka możliwość wynika z zawartej z pracownikiem umowy. Oczywiście brak takich zapisów nie wyklucza rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia z przyczyn określonych w art. 52 par. 1 k.p. Jeśli umowa o pracę nie przewiduje możliwości jej wcześniejszego rozwiązania, gdyż strony na etapie jej zawierania tego nie określiły, to istnieje możliwość ewentualnego aneksowania umowy w celu wprowadzenia zapisu dopuszczającego wcześniejsze rozwiązanie umowy. Pogląd ten jest akceptowany w orzecznictwie z tym zastrzeżeniem, że taka zmiana warunków umowy o pracę musi nastąpić w okresie jej trwania. Oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem pracodawca powinien złożyć na piśmie. Nie musi on jednak wskazywać przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie umowy terminowej.