Zgodnie z art. 42 par. 1 k.p. przepisy o wypowiedzeniu umowy o pracę stosuje się odpowiednio do wypowiedzenia warunków pracy i płacy. To oznacza m.in. prawo do roszczeń o przywrócenie zatrudnienia na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. Przysługują one niezależnie od tego, czy podwładny przyjmie nowe warunki, czy też złoży oświadczenie o ich nieprzyjęciu w trybie art. 42 par. 3 k.p.

Rozwiązanie się umowy na skutek nieprzyjęcia nowych zasad zatrudnienia nie wyłącza możności sądowego domagania się przywrócenia tych poprzednich. Potwierdza to wyrok Sądu Najwyższego z 1 lutego 2000 r., (sygn. akt I PKN 515/99 OSNP 2001/12/414), zgodnie z którym w sprawie o uznanie wypowiedzenia zmieniającego za bezskuteczne (przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach) nie jest istotne, czy podwładny odmówił przyjęcia zaproponowanych zmian. Skutki materialnoprawne wyroku będą takie, że z chwilą jego uprawomocnienia się ustają skutki, jakie nastąpiły z mocy art. 42 par. 3 k.p., czyli rozwiązanie stosunku pracy, a odtąd trwa nadal umowa między stronami na niezmienionych warunkach.

Zatrudnionemu nie będzie jednak przysługiwało roszczenie o wypłatę różnicy wynagrodzenia za cały czas pozostawania bez pracy, gdyż w tym okresie jej nie świadczył.