Orzeczenie sądu o przywróceniu do pracy umożliwia podjęcie ponownego zatrudnienia u pracodawcy. Warunkiem jest określone zachowanie pracownika polegające na zgłoszeniu byłemu zatrudniającemu gotowości do niezwłocznego podjęcia obowiązków służbowych w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się wyroku. Z reguły jest to związane z możliwością bezzwłocznego faktycznego podjęcia pracy.

Może się jednak zdarzyć, że podwładny, mimo zgłoszenia gotowości na skutek choroby, nie może wykonywać obowiązków. Niezdolność do pracy w takiej sytuacji może stanowić okoliczność usprawiedliwiającą przekroczenie terminu na złożenie oświadczenia o gotowości do pracy (art. 48 par. 1 k.p.). Choroba pracownika nie ma natomiast wpływu na skuteczność zgłoszenia gotowości do pracy warunkującej ponowne jego zatrudnienie. Stosunek pracy po wyroku przywracającym ulega restytucji wówczas, gdy pracownik w 7-dniowym terminie zgłosi chęć do niezwłocznego podjęcia swoich obowiązków niezależnie od tego, czy faktycznie może to zrobić ze względu na stan zdrowia. Choroba nie wydłuża tego ustawowego terminu (por. wyr. SN z 1 maja 2009 r., sygn. akt I PK 223/08). Pojęcie gotowości do podjęcia pracy z art. 48 par. 1 k.p. należy, zdaniem SN, odróżnić od pojęcia gotowości jako przesłanki prawa do wynagrodzenia wymienionej w art. 81 k.p. W tym drugim przypadku pracownik winien być gotów do wykonywania pracy – także ze względu na stan zdrowia. W sytuacji opisanej w art. 48 par. 1 k.p. chodzi natomiast o oświadczenie pracownika o gotowości do niezwłocznego podjęcia pracy. Sama niezdolność do niej z powodu stanu zdrowia nie jest przeszkodą do zgłoszenia tak rozumianej gotowości.

Podsumowując, oświadczenie byłego pracownika o gotowości do bezzwłocznego podjęcia obowiązków powoduje reaktywację stosunku pracy bez względu na to, czy pracownik jest zdolny, czy niezdolny do podjęcia zadań w dniu składania tego oświadczenia.