Do świadczeń rodzinnych, oprócz zasiłku, przysługujących do niego dodatków oraz becikowego należą też dwa świadczenia opiekuńcze związane z niepełnosprawnością dziecka. Ich przyznanie w przeciwieństwie do pozostałych form wsparcia nie jest uzależnione od spełnienia kryterium dochodowego, a w określonych przepisami przypadkach mogą być przyznane nie tylko, gdy pomocy wymaga dziecko, ale też osoba dorosła.

Prawo do zasiłku pielęgnacyjnego

Pierwszym z tych świadczeń jest zasiłek pielęgnacyjny, który wynosi 153 zł miesięcznie. Służy on częściowemu pokryciu wydatków związanych z koniecznością zapewnienia opieki i pomocy osobie niezdolnej do samodzielnej egzystencji. Zasiłek przysługuje niepełnosprawnemu dziecku oraz osobie, która ukończyła 16 lat i ma orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności lub która skończyła 75 lat. Ponadto takie świadczenie może też otrzymać niepełnosprawny, który skończył 16 lat i ma orzeczenie zaliczające do jej umiarkowanego stopnia, ale pod warunkiem że niepełnosprawność powstała, zanim skończył 21 lat.

Zasiłku nie otrzyma natomiast osoba przebywająca w placówce zapewniającej całodobowe utrzymanie lub gdy jest uprawniona do dodatku pielęgnacyjnego.

Pomoc dla opiekuna osoby niesamodzielnej

Z kolei świadczenie pielęgnacyjne, czyli druga forma pomocy, jest skierowane bezpośrednio do opiekuna osoby niepełnosprawnej. Prawo do niego ma ojciec, matka, opiekun faktyczny dziecka oraz inna osoba obciążona obowiązkiem alimentacyjnym, jeżeli rezygnują z pracy, aby opiekować się dzieckiem z orzeczeniem o niepełnosprawności zawierającym wskazania m.in. o konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna w procesie jego rehabilitacji, leczenia i edukacji lub osobą ze znacznym stopniem niepełnosprawności.

Zgodnie z kodeksem rodzinnym obowiązek alimentacyjny dotyczy rodzeństwa, wstępnych (rodzice, dziadkowie) oraz zstępnych (dzieci, wnuki). Jednak osobie innej niż spokrewniona w pierwszym stopniu świadczenie to przysługuje, gdy nie ma tej osoby lub nie może sprawować opieki.