W świetle obecnie obowiązujących przepisów uważa się, że pracodawca zatrudniający co najmniej 20 pracowników ma obowiązek zapewnienia palarni. Wynika to z przepisów kodeksu pracy, rozporządzenia z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ustawy z 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych. Zgodnie z art. 233 k.p. pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom odpowiednie urządzenia higieniczno-sanitarne, a powyższe rozporządzenie do takich pomieszczeń zalicza – obok np. szatni, umywalni, ustępów, pomieszczeń do wypoczynku czy pomieszczeń do prania, odkażania, suszenia i odpylania odzieży i obuwia roboczego – także palarnie.

Obowiązek zapewnienia palarni potwierdzają orzeczenia sądów administracyjnych (np. wyrok WSA we Wrocławiu z 25 kwietnia 2006 r., IV SA/Wr 265/05, wyrok NSA w Białymstoku z 27 czerwca 2002 r., SA/Bk 230/02 czy wyrok WSA w Szczecinie z 6 lutego 2008 r., II SA/Sz 981/07). W orzeczeniach tych sądy wskazywały, że nakaz wyodrębnienia w zakładzie pracy oddzielnych pomieszczeń palarni wynika m.in. z gwarantowanej ustawą ochrony prawa niepalących do życia w środowisku wolnym od dymu tytoniowego (art. 3 pkt 1 ustawy).

15 listopada 2010 r. wchodzi jednak w życie ustawa z 8 kwietnia 2010 r. o zmianie m.in. ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych. Zgodnie z nią palenie wyrobów tytoniowych w pomieszczeniach zakładów pracy będzie zabronione. Oznacza to, że od 15 listopada pracodawcy nie będą mieli już obowiązku zapewnienia pomieszczeń palarni, ale właściciel lub zarządzający będzie miał prawo wyznaczenia palarni. A w świetle nowych przepisów palarnią jest wyodrębnione konstrukcyjnie od innych pomieszczeń i ciągów komunikacyjnych pomieszczenie, odpowiednio oznaczone, służące wyłącznie do palenia wyrobów tytoniowych, zaopatrzone w wywiewną wentylację mechaniczną lub system filtracyjny w taki sposób, aby dym tytoniowy nie przenikał do innych pomieszczeń.

not. m.j.