Konieczność opłacenia pozwu zależeć będzie w tym przypadku od wartości przedmiotu sporu. Zgodnie z kodeksem postępowania cywilnego w sprawach o roszczenia pracowników dotyczące rozwiązania stosunku pracy (w tym o przywrócenie do pracy) przyjmuje się, że wartość przedmiotu sporu stanowi, przy umowach na czas nieokreślony, suma wynagrodzenia za okres jednego roku (art. 231 k.p.c.). Zwolniony pracownik oblicza zatem wartość przedmiotu sporu, sumując swoje wynagrodzenia za okres 12 miesięcy. Jeżeli otrzymana kwota nie przekracza 50 tys. zł, wówczas pozew nie będzie podlegał opłacie. Jeżeli natomiast roczne wynagrodzenie jest wyższe niż 50 tys. zł, wtedy pracownik wnoszący powództwo będzie zobowiązany do uiszczenia opłaty stosunkowej w wysokości 5 proc. obliczonej w powyższy sposób wartości przedmiotu sporu. Ponadto w trakcie procesu będzie zobowiązany do opłacenia opłatą stosunkową także apelacji, zażalenia czy skargi kasacyjnej, jeżeli zdecyduje się na ich wniesienie. W przypadku gdy wartość przedmiotu sporu jest niższa niż 50 tys. zł, proces będzie dla pracownika tańszy, a wspomniane wyżej pisma będą podlegały jedynie opłacie podstawowej w wysokości 30 zł (art. 35 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych).

Jeżeli pracownik nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, może złożyć wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części. Wniosek taki może być zawarty w samym pozwie, a nawet złożony ustnie do protokołu na rozprawie. Do wniosku powinno być dołączone oświadczenie pracownika obejmujące szczegółowe dane o stanie rodzinnym i majątkowym, sporządzone według wzoru dostępnego w sądzie pracy. O zwolnieniu od kosztów sądowych orzeka sąd. Strona zwolniona od kosztów w całości nie uiszcza opłat sądowych i nie ponosi wydatków, które obciążają tymczasowo Skarb Państwa. Strona częściowo zwolniona od kosztów częściowo ponosi koszty tylko w części nieobjętej zwolnieniem.