Tak

Sąd postąpił prawidłowo, ponieważ jest uprawniony do tego, aby zasądzić odszkodowanie w miejsce żądanego przywrócenia do pracy wówczas, gdy ustali, że uwzględnienie żądania pracownika dotyczące przywrócenia do pracy jest niemożliwe lub niecelowe.

Orzecznictwo skonkretyzowało różne przykładowe sytuacje, w których uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne lub przywrócenie do pracy jest niemożliwe lub niecelowe. Ten katalog nie jest zamknięty i w każdej konkretnej sprawie sąd badając całokształt okoliczności sprawy może zdecydować o niecelowości lub niemożliwości przywrócenia pracownika do pracy.

Konieczność zatrudnienia nowych pracowników z odpowiednimi kwalifikacjami, których powód nie posiada, przemawia za uznaniem niecelowości przywrócenia go do pracy (wyrok SN z 9 lutego 1999 r., I PKN 565/98, OSNP 2000/6/225). Z kolei za niecelowością przywrócenia pracownika z przyczyn leżących po jego stronie bedą przemawiały wielokrotne nieusprawiedliwione nieobecności pracownika i używanie alkoholu w pracy, stanowiące ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych (wyrok z 13 listopada 1997 r., I PKN 343/97, OSNAPiUS 1998/19/563), szczególnie naganne postępowanie pracownika, nawet podlegającego ochronie z tytułu pełnionej funkcji związkowej (wyrok z 27 lutego 1997 r., I PKN 23/97, OSNAPiUS 1997/21/419). Inne okoliczności wskazujące na niecelowość przywrócenia do pracy to negatywna ocena pracy pracownika, brak umiejętności współpracy z pracownikami i przełożonymi mający niekorzystny wpływ na pracę danej komórki organizacyjnej, niewystarczające zdolności organizacyjne oraz trwała niezdolność do pracy połączona z pobieraniem świadczenia (renty) z ubezpieczenia społecznego (wyrok SN z 28 czerwca 2001 r., I PKN 497/00, OSNP 2003/9/221).

RAFAŁ KRAWCZYK

Sędzia SR w Wąbrzeźnie

PODSTAWA PRAWNA

■  Art. 45 par. 2, art. 56 par. 2 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).