Wewnętrzne przepisy płacowe obowiązujące u pracodawcy mogą w sposób swobodny kształtować warunki nabycia prawa do nagrody jubileuszowej. Podkreślenia wymaga jednak, iż gratyfikacja jubileuszowa jest świadczeniem, które przyznawane jest pracownikom w nagrodę za wieloletnią pracę, w związku z tym może ona przysługiwać wyłącznie za zakładowy staż pracy albo z uwzględnieniem okresów zatrudnienia u innych pracodawców. Świadczenie to przysługuje zatem z tytułu obiektywnie osiągniętego przez pracownika stażu pracy, a nie z tytułu możliwości wykazania posiadanego stażu wyłącznie wymaganym przez pracodawcę dokumentem.

Uzależnienie wypłaty gratyfikacji od konieczności wykazania okresu poprzedniego zatrudnienia wyłącznie za pomocą świadectwa pracy, z wyłączeniem innych sposobów jego udowodnienia, prowadziłoby do sprzecznej z logiką sytuacji, w której pracownik pomimo nabycia prawa do nagrody jubileuszowej w związku z posiadaniem wymaganego ogólnego stażu pracy nigdy takiego świadczenia nie otrzymałby na skutek braku możliwości przedłożenia świadectwa pracy dokumentującego określony okres zatrudnienia (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 4 czerwca 2008 r., II PK 292/07, OSNP 2009, nr 19–20, poz. 259).

W konsekwencji, nagroda jubileuszowa oparta na obiektywnych kryteriach jej przyznania, przez co stanowi element wynagrodzenia za pracę, utraciłaby charakter roszczeniowy, a ocena przesłanki prawa do jej nabycia w postaci posiadania wymaganego stażu pracy nie podlegałaby weryfikacji w postępowaniu sądowym wyłącznie z uwagi na niemożność przedstawienia przez pracownika wymaganego przez pracodawcę dokumentu.