Okres wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest uzależniony od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy i wynosi: 2 tygodnie – jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy; 1 miesiąc – jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy oraz 3 miesiące – jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata. W tym przypadku nie ma znaczenia, czy pracownik faktycznie pracował, czy też pracy nie wykonywał, gdyż np. przebywał na urlopie wychowawczym.

Nie jest również ważne, jaki rodzaj umowy o pracę (na czas określony czy nieokreślony) łączył pracownika z pracodawcą, zaś w przypadku, gdy było kilka umów – traktuje się je łącznie. Potwierdził to Sąd Najwyższy w uchwale z 15 stycznia 2003 r. (III PZP 20/02), w której stwierdził, że przy ustalaniu okresu wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony, uwzględnia się wszystkie okresy zatrudnienia u tego samego (danego) pracodawcy. Wobec tego okres zatrudnienia u danego pracodawcy obejmuje nie tylko bieżące zatrudnienie, ale również każdy poprzedni okres zatrudnienia u tego samego pracodawcy i to nawet sprzed kilku lat. Trzeba także zaznaczyć, iż do okresu zatrudnienia, od którego zależy długość okresu wypowiedzenia umowy zawartej na czas nieokreślony, należy wliczyć również okres wypowiedzenia.

Od właściwego obliczenia okresu zatrudnienia u danego pracodawcy zależeć będzie także wypłacenie przez pracodawcę w poprawnej wysokości odprawy pieniężnej (na podstawie art. 8 ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników) oraz odprawy pośmiertnej (art. 93 kodeksu pracy). Oba te przepisy stanowią, iż wysokość odprawy uzależniona jest od okresu zatrudnienia pracownika u danego pracodawcy.