W przypadku pracownika pracującego w warunkach stałego przemieszczania się miejsce wykonywania jego pracy może zostać określone poprzez wskazanie w umowie o pracę pewnego obszaru geograficznego, na którym będzie się on poruszał ze względu na rodzaj swej pracy. Przy ocenie, czy taki pracownik, wykonując umówiony rodzaj pracy, znajduje się w podróży służbowej, istotna jest interpretacja art. 775 par. 1 k.p. w zakresie użytego w nim sformułowania zadanie służbowe. Niewątpliwie przepis ten odnosi się jedynie do zadania rozumianego jako zdarzenie incydentalne w stosunku do pracy wykonywanej zwykle w ramach stosunku pracy. Jednocześnie sformułowanie to wskazuje na tymczasowy i krótkotrwały charakter podróży służbowej.

Pracownicy mobilni, których przedmiotem zobowiązania wobec pracodawcy jest wykonywanie pracy na określonym obszarze, świadcząc na co dzień pracę na wskazanym terenie, nie wykonują zadania związanego z oddelegowaniem poza miejsce pracy. Ten sam charakter zatrudnienia tej grupy pracowników wymusza nieustanne przebywanie w trasie. Podróż zatem nie stanowi u nich zjawiska wyjątkowego, lecz jest normalnym wykonywaniem obowiązków pracowniczych.

Z tego względu SN przyjął, iż odbywanie przez kierowcę transportu międzynarodowego podróży w ramach wykonywania umówionej pracy i na obszarze określonym w umowie jako miejsce świadczenia pracy nie stanowi podróży służbowej w rozumieniu art. 775 par. 1 k.p. (uchwała SN z 19 listopada 2008 r., II PZP 11/08, OSNP 2009/13–14/166).

WSA w Poznaniu w wyroku z 6 lutego 2009 r. (I SA/Po 1312/08) wyraził odmienny pogląd. Trudno jednakże na tej podstawie wywieść konkretny wniosek z uwagi na to, iż wyrok ten zapadł stosunkowo szybko po wydaniu tej uchwały, a sąd najprawdopodobniej nie znał jeszcze jej uzasadnienia. Również brak fundamentalnej sprzeczności pomiędzy wyrażonymi stanowiskami powoduje, że trudno uznać, by pogląd ten rzeczywiście wnosił nową jakość.