Pracodawcy, u których występuje sezonowa działalność, nie są z reguły zainteresowani utrzymywaniem stałej kadry pracowniczej przez cały rok. Charakter prowadzonej przez nich działalności powoduje bowiem, że popyt na doraźnych pracowników wzrasta w sezonie, a w miesiącach pozasezonowych jest znacznie mniejszy. Dlatego też u tych pracodawców zachodzi potrzeba zatrudnienia dodatkowych pracowników w okresie wzmożonych potrzeb. Wówczas mówi się o tzw. zatrudnieniu sezonowym.

Kiedy praca ma charakter sezonowy

Kodeks pracy nie wyszczególnia pracy sezonowej ani nie zawiera odrębnych regulacji w tym zakresie. Dla jej bliższego określenia można jednak posłużyć się definicją sformułowaną w orzecznictwie Sądu Najwyższego, w której podkreśla się związek takiej pracy z porą roku, a zwłaszcza warunkami atmosferycznymi (zob. wyrok SN z 3 kwietnia 1986 r., III URN 20/86, niepublikowany).

Charakterystyczną cechą pracy sezonowej jest zatem jej związek z porą roku. Z reguły chodzi o okres letni. Jest to bowiem czas rozwoju branż sezonowych takich jak rolnictwo, ogrodnictwo, turystyka i związane z nią usługi hotelarskie czy gastronomiczne. W grę mogą jednak wchodzić także inne pory roku (zima, jesień), a sezon może dotyczyć zarówno jednego roku kalendarzowego, jak i przypadać na przełomie dwóch lat (sezon jesienno-zimowy).

To jest tylko część artykułu, zobacz pełną treść w e-wydaniu Gazety Prawnej: Najkorzystniejszą formą zatrudnienia pracownika sezonowego jest umowa cywilnoprawna
W pełnej wersji artykułu znajdziesz dowiesz się o:

- Zawieraniu umowy sezonowej

- Kiedy warto zatrudnić na umowę zlecenia

- Zatrudnieniu pracownika tymczasowego

- Jak rozwiązać umowę sezonową

- Rozwiązaniu umowy terminowej