Użyte przez ustawodawcę określenie czas pozostawania bez pracy oznacza przyznanie prawa do pełnego wynagrodzenia za taki okres, w którym pracownik miałby prawo do wynagrodzenia, gdyby pozostawał w stosunku pracy. Okres ten powinien zatem uwzględniać czas, w którym pracownik mógł wykonywać pracę, tzn. był gotów do podjęcia jej świadczenia. Choroba pracownika i zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy z tej przyczyny powodują, że pracownik nie nabywa prawa do wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy, a utrata zarobku rekompensowana jest w takim przypadku świadczeniem z ubezpieczenia społecznego – zasiłkiem chorobowym. Podobnie sytuacja wygląda w przypadku pobierania przez pracownika świadczenia rehabilitacyjnego (por. wyrok Sadu Najwyższego z 19 kwietnia 2006 r., I PK 158/05, ONSP 2007, z. 7-8, poz. 99).

W ocenie SN zastąpienie prawa do wynagrodzenia prawem do zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego ma miejsce tylko wówczas, gdy pracownik wystąpił o takie świadczenia i w związku z tym nie wykonywał pracy. Natomiast sama niezdolność do pracy z powodu choroby nie pozbawia pracownika prawa do wynagrodzenia, jeżeli pracownik świadczy pracę. Zasadą jest, że pracownik nie może pobierać jednocześnie wynagrodzenia za pracę i świadczeń z ubezpieczenia społecznego w razie choroby – zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego. W konsekwencji okres pobierania zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego podlega odliczeniu od okresu, za który pracownik powinien otrzymać wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy.

Na prawo do wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy nie ma wpływu podjęcie przez pracownika w tym czasie zatrudnienia u innego pracodawcy i pobieranie z tego tytułu wynagrodzenia. Przysługujące pracownikowi wynagrodzenie nie podlega również pomniejszeniu o pensję, którą pracownik uzyskał u innego pracodawcy (por. wyrok SN z 27 lutego 2007 r., II PK 211/06, M.P.Pr. 2007, z. 8).