Kilka różnych systemów ubezpieczenia zdrowotnego dla poszczególnych grup społeczno-zawodowych działa we Francji. Największy z nich, tzw. CNAM, obejmuje zarówno pracowników, jak i emerytów, uczniów, niepełnosprawnych i bezrobotnych. Dwa inne większe fundusze ubezpieczeń są przeznaczone dla rolników oraz dla osób prowadzących własną działalność gospodarczą w przemyśle, handlu i rzemiośle.

Aby korzystać ze świadczeń zdrowotnych powszechnego ubezpieczenia, należy przepracować minimum 120 godzin w miesiącu, 200 godzin na kwartał i 12 tys. w ciągu roku.

Z ubezpieczenia zdrowotnego pokrywane są zarówno koszty opieki medycznej, jak i świadczeń pieniężnych, do których zalicza się zasiłek chorobowy, macierzyński oraz pogrzebowy.

W przypadku świadczeń zdrowotnych ubezpieczenie pokrywa tylko część ich kosztów. Pozostałe są opłacane z prywatnych środków pacjenta. Po uzyskaniu świadczenia pacjent płaci honorarium bezpośrednio lekarzowi. Następnie otrzymuje zwrot części tej kwoty ze swojego ubezpieczenia. W przypadku np. opieki ambulatoryjnej, pacjent płaci 25 proc. ceny świadczenia. We Francji obowiązuje jednak możliwość zwolnienia z opłat. Dotyczy to np. kobiet w ciąży, inwalidów. Można również wykupić dodatkowe ubezpieczenie zdrowotne, które pokrywa koszty dopłat do usług medycznych.

Powszechny system ubezpieczeń zdrowotnych jest finansowany ze składki opłacanej zarówno przez pracowników, jak i pracodawców. Jej wysokość jest różna w poszczególnych systemach ubezpieczeniowych. Zależy od zakresu ubezpieczania i ryzyka. W systemie CNAM wynosi ona 18,5 proc., z czego pracownik płaci 5,9 proc., a pracodawca - 12,6 proc. Drugim źródłem finansowania systemu lecznictwa są opłaty wnoszone przez pacjentów oraz dodatkowe ubezpieczenia. We Francji część dochodów państwa z akcyzy na alkohol i papierosy jest również przekazywana na potrzeby ochrony zdrowia.