Status pracowniczy wiąże się z wieloma uprawnieniami i przywilejami, których trudno nie brać pod uwagę przy wyborze formy zatrudnienia. Niekiedy więc dogodniejszym sposobem na rozwiązanie kadrowych braków w sezonie jest umowa zlecenia.

Należy podkreślić, że kodeks pracy nie stoi na przeszkodzie stosowania innych form zatrudniania, w tym umów cywilnoprawnych, jednakże pod warunkiem iż sposób świadczenia pracy na tej podstawie nie wyczerpuje znamion stosunku pracy. Pracodawca, decydując się na wybór zatrudnienia pracowników sezonowych, powinien o tym pamiętać. Jeżeli bowiem powierzona praca będzie wykonywana pod kierownictwem i na rzecz pracodawcy oraz w miejscu i czasie przez niego wyznaczonym, to niezależnie od tego, jak zostania nazwana taka umowa, będzie to wykonywanie pracy w ramach stosunku pracy. Zastępowanie umowy o pracę umową cywilnoprawną przy zachowaniu warunków zatrudnienia pracowniczego jest zaś niedopuszczalne. W przytoczonej sytuacji nie ma przeszkód, by pracodawca zawarł z pracownikiem umowę zlecenia na sezon, pod warunkiem jednakże że nie będzie ona miała cech typowych dla pracowniczego zatrudnienia, a więc pracownik rzeczywiście sam będzie decydował o sposobie i czasie ich wykonywania, nie podlegając w tym zakresie kierownictwu ze strony pracodawcy. W takim przypadku nie ma przeciwwskazań do podjęcia przez pracownika dodatkowego zlecenia od pracodawcy, jeżeli obejmuje ono rodzajowo inną pracę niż określona w umowie o pracę.

PODSTAWA PRAWNA

■ Art. 22 par. 11 i 12 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).