Od 22 lutego 2016 r. zmieniły się zasady zatrudniania na czas określony. Nowelizacja k.p. z 25 czerwca 2015 r. (Dz.U. poz. 1220) nie tylko wprowadziła 33-miesięczny limit pracy na umowach terminowych, lecz także m.in. wyeliminowała możliwość zawierania umów na czas wykonania określonej pracy.
Takie zmiany oznaczają konieczność dostosowania do nich innych przepisów z zakresu prawa pracy. Dlatego ustawa z 25 czerwca znowelizowała także m.in. ustawę z 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz.U. nr 166, poz. 1608 ze zm.) oraz ustawę z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 192).
Pierwszy z dwóch wymienionych aktów przewiduje, że agencje zatrudnienia nie mogą już stosować umów na czas wykonania określonej pracy. W rezultacie sama umowa nie musi już określać, jakiego rodzaju jest to kontrakt (jedyną umową o pracę, jaką mogą zawierać agencje, jest ta na czas określony). W związku z tym doprecyzowano także inne przepisy ustawy (m.in. art. 21 stanowi już, że do umów o pracę stosowanych przez agencje nie ma zastosowania art. 251 k.p., czyli nie dotyczy ich 33-miesięczny limit terminowej pracy oraz możliwość zawarcia maksymalnie tylko trzech kontraktów na czas określony).