Gdy jeden z rodziców nie ma znacznego stopnia dysfunkcji zdrowotnej, ale brak możliwości sprawowania przez niego opieki ma charakter obiektywny, to wsparcie może być przyznane innemu członkowi rodziny.
Tak uznał Naczelny Sąd Administracyjny, który rozpatrywał skargę związaną z uprawnieniem do świadczenia pielęgnacyjnego. Wnioskowała o nie kobieta zajmująca się niepełnosprawną siostrą, ale gmina odmówiła jej wsparcia, powołując się na przepisy art. 17 ust. 1a ustawy z 23 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 114 ze zm.). Zawiera on przesłanki warunkujące uzyskanie pieniędzy przez inne niż matka lub ojciec osoby, np. rodzeństwo. Zgodnie z tymi przepisami świadczenie im przysługuje m.in. wtedy gdy oboje rodzice nie żyją lub mają znaczny stopień niepełnosprawności.
Problem polega na tym, że w sprawie, którą rozpatrywał NSA, tylko matka spełniała ten wymóg. Ojciec miał umiarkowany poziom dysfunkcji. Tyle tylko że jak wskazywała skarżąca, stan jego zdrowia i schorzenia uniemożliwiają mu opiekę nad córką, i to na niej spoczywa ten obowiązek.