Z uwagi na szczególnie szkodliwe i niebezpieczne właściwości ozonu pracodawca nie powinien powierzać obsługi urządzeń generujących ten gaz przypadkowym, nieprzygotowanym do tego osobom. Bez wątpienia pracodawca powinien przygotować szczegółową procedurę postępowania obejmującą instrukcję bhp przy obsłudze takiego urządzenia, a także wyposażyć pracownika, który jest operatorem, w niezbędne środki ochrony indywidualnej. Związane jest to z właściwościami ozonu, który jest gazem toksycznym i bakteriobójczym. Ozon staje się szkodliwy dla ludzi, jeżeli jest wdychany przez dłuższy czas lub w dużych stężeniach (przy stężeniu powyżej 0,1 ppm w powietrzu wdychanym przez osiem godzin). Jest gazem drażniącym, powoduje uszkodzenie błon biologicznych przez reakcje rodnikowe z ich składnikami (szczególnie tłuszczowymi). Po dostaniu się do komórek może hamować działanie enzymów komórkowych, wstrzymując oddychanie wewnątrzkomórkowe. Pierwszymi objawami podrażnienia ozonem (obserwowanymi w stężeniach 0,2 ppm) są kaszel, drapanie w gardle, senność i bóle głowy. W większych stężeniach może prowadzić do wzrostu ciśnienia tętniczego, przyspieszenia tętna i obrzęku płuc prowadzącego do zgonu (w stężeniach 9‒20 μg/dm sześc.). Zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia ministra rodziny, pracy i polityki społecznej w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy najwyższe dopuszczalne stężenie ozonu w miejscu pracy wynosi 0,15 mg/m sześc.
Dużą zaletą ozonu, która uzasadnia jego zastosowanie, jest eliminacja różnego rodzaju zapachów (w tym tych uciążliwych) pochodzenia organicznego i nieorganicznego poprzez niszczenie (nie maskowanie) lotnych cząsteczek, które przenoszą zapachy (np. dymu papierosowego, spalenizny, gnicia itp.). Stąd też jego częste zastosowanie do celów dezodoryzacji powietrza, a więc usuwania szczególnie uciążliwych zapachów w pomieszczeniach pracy czy użyteczności publicznej.