Dotychczas w ustawie z 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1342; ost.zm. Dz.U. z 2022 r. poz. 1079; dalej: ustawa o PPK) brak było regulacji określających zasady postępowania w przypadku dokonania nienależnych wpłat do PPK, jak również wpłaty powitalnej i dopłat rocznych finansowanych przez państwo. Mogło się bowiem zdarzyć, że wpłaty zostały na rachunek PPK odprowadzone mimo braku podstaw ku temu. Do takich sytuacji należą np. wpłaty dokonane na rzecz osoby niespełniającej definicji osoby zatrudnionej, która nie mogła być uczestnikiem PPK, albo po złożeniu przez uczestnika deklaracji o rezygnacji z dokonywania wpłat. Może się też zdarzyć, że z różnych powodów wpłata zostanie przekazana w zbyt dużej wysokości.
O zwrocie wpłaty wspomniano w ustawie o PPK jedynie w art. 28 ust. 6. Zgodnie z nim podmiot zatrudniający nie ponosi odpowiedzialności za brak lub błędne obliczenie, pobranie lub dokonanie wpłaty, gdy osoba zatrudniona przekazała mu błędne informacje co do podlegania przez siebie ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu. Chodzi tu o sytuację, gdy dana osoba jest zatrudniona w kilku miejscach, a tylko w niektórych podlega obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalno-rentowym, co jest warunkiem uczestnictwa w PPK. Na przykład pracująca na zleceniu osoba błędnie zakłada, że to właśnie u zleceniodawcy obowiązkowo podlega tym ubezpieczeniom i wobec tego decyduje się na uczestnictwo w PPK. Wówczas zleceniodawca odprowadza za nią wpłaty (zarówno finansowane przez siebie, jak i potrącone z jej wynagrodzenia), mimo że nie powinien. Jeśli jednak już taki błąd wykryto, to zastosowanie miało ostatnie zdanie wspomnianego art. 28 ust. 6, zgodnie z którym wpłaty takie podlegają zwrotowi odpowiednio uczestnikowi i zatrudniającemu. [patrz przepis]