Dyskryminacja pozytywna jest dopuszczalna
Zgodnie z zasadą ogólną pracownicy powinni być traktowani równo w zakresie nawiązania stosunku pracy, w szczególności bez względu m.in. na płeć, wiek, rasę, narodowość czy też orientację seksualną (art. 183a par. 1 kodeksu pracy). Wskazana zasada ogólna nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Kodeks pracy dopuszcza wprost możliwość różnicowania sytuacji poszczególnych pracowników, nawet jeżeli kryterium tego różnicowania są wskazane powyżej przesłanki (np. narodowość, religia). Działania takie są określone mianem dyskryminacji pozytywnej, gdzie zakładanym wynikiem jest zmniejszenie nierówności na korzyść danej grupy pracowników kosztem pracowników, którzy do tej grupy nie należą. Zgodnie z powyższą regulacją dyskryminacja pozytywna nie stanowi naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu.