Sprawa dotyczy przedsiębiorcy, który na podstawie przepisów kodeksu pracy przydziela pracownikom nieodpłatnie odzież i obuwie robocze oraz środki ochrony indywidualnej zabezpieczające przed niebezpiecznymi i szkodliwymi dla zdrowia czynnikami występującymi w środowisku pracy. Ponieważ firma nie ma możliwości prania tych rzeczy, robią to sami pracownicy. Z tego tytułu jest im wypłacany ekwiwalent pieniężny będący rekompensatą poniesionych kosztów. Jego wysokość jest stała i przypisana konkretnym stanowiskom. Zasady wypłaty ekwiwalentu są ujęte w regulaminie pracy. Przysługuje on pracownikowi za każdy miesiąc, w którym przepracował chociaż jeden dzień, niezależnie od wymiaru zatrudnienia.
Przedsiębiorca uważa, że wypłacony ekwiwalent za pranie odzieży roboczej nie stanowi podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Swoje twierdzenie opiera na par. 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1949). Zgodnie z nim podstawy wymiaru nie stanowią m.in. ekwiwalenty pieniężne za pranie odzieży roboczej oraz używanie odzieży i obuwia własnego zamiast roboczego. Chcąc się upewnić, czy jego tok rozumowania jest prawidłowy, skierował do ZUS wniosek o interpretację przepisów.