Gminy w niektórych przypadkach mają wątpliwość, czy przyznawać świadczenie pielęgnacyjne, czy nowy specjalny zasiłek opiekuńczy.
Gminy mają wątpliwości, jakie wsparcie przyznać osobom, które spełniają warunek wynikający z art. 24 ust. 2a ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 z późn. zm.). Zgodnie z nim, jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności (lub jej stopniu), zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od wystąpienia dysfunkcji, to jest ono przyznawane od miesiąca, w którym złożony został wniosek w powiatowym zespole orzekającym o niepełnosprawności.
To oznacza, że gdy np. wniosek o świadczenie pielęgnacyjne jest składany w lutym, orzeczenie było wydane w styczniu, a wniosek o jego ustalenie w listopadzie, to wsparcie będzie przyznane właśnie od tego miesiąca. Jednak problem w tym, że od początku tego roku weszła w życie nowelizacja ustawy, która zaostrzyła wymogi uzyskania tego świadczenia (niepełnosprawność musi powstać do ukończenia 18 lub 25 lat), a dla osób ich niespełniających, np. córki opiekującej się chorą matką lub wnuczki deklarującej zajmowanie się babcią, wprowadziła specjalny zasiłek opiekuńczy.