Jeśli w umowie na czas określony, zawieranej na okres dłuższy niż 6 miesięcy, nie przewidziano możliwości jej wypowiedzenia, strony nie mogą skorzystać z tego trybu rozwiązania umowy. Jakie roszczenia przysługują pracownikowi, któremu pracodawca mimo tego wypowiedział taką umowę?
Rozwiązanie za wypowiedzeniem umowy o pracę zawartej na okres przekraczający 6 miesięcy, w której nie przewidziano takiej możliwości, stanowi ważną czynność prawną pracodawcy prowadzącą jednak do niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy. Kwestią do wyjaśnienia pozostaje kwalifikacja prawna takiej czynności. W przypadkach gdy określenie podstawy ustania stosunku pracy budzi wątpliwości, dąży się do ich podporządkowania do jednego ze sposobów zakończenia zatrudnienia przewidzianych w kodeksie pracy (art. 30 i art. 63 k.p.).
Pracownik, z którym zawarto umowę terminową na okres przekraczający 6 miesięcy, jednak bez zastrzeżenia w niej dopuszczalności wypowiedzenia, może pozostawać w uzasadnionym przeświadczeniu, że trwałość jego zatrudnienia została zagwarantowana na okres ustalony umową. W takiej sytuacji wypowiedzenie umowy przez pracodawcę jest zerwaniem umowy i naruszeniem gwarancji zatrudnienia. Ma ono jedynie formalne cechy wypowiedzenia i jest jego pozorem. Taki sposób zakończenia stosunku pracy wykazuje w największym stopniu podobieństwo do nieuzasadnionego rozwiązania umowy bez wypowiedzenia. W konsekwencji należy odwołać się do art. 59 k.p. (por. uchwała SN z 17 listopada 2011 r., III PZP 6/11, OSNP 2012/17–18/211).