Sprzęt i pomoce dydaktyczne

Dużą zaletą programu indywidualizacji nauczania jest to, że oprócz dodatkowych zajęć przyznane pieniądze można częściowo wykorzystać na doposażenie bazy dydaktycznej: zakup mebli i specjalistycznego sprzętu (np. specjalistycznego oprogramowania czy pakietów do diagnozowania i korygowania dysfunkcji i dysharmonii rozwojowych). Zgodnie z zasadami kwalifikowania wydatków w Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki doposażenie bazy dydaktycznej w sprzęt i meble można zaliczyć do tzw. cross-financingu (czyli finansowania krzyżowego pomiędzy programami – tutaj Europejskim Funduszem Społecznym a Europejskim Funduszem Rozwoju Regionalnego). Wydatki na doposażenie bazy dydaktycznej nie mogą przekroczyć 10 proc. wartości całego projektu. Projekt indywidualizacji nauczania w klasach I – III nie przewiduje natomiast środków na sfinansowanie zadań związanych z jego zarządzaniem. Oznacza to, że koszty obsługi projektu (na przykład jego monitorowania, sporządzania wniosków o płatność i sprawozdań finansowych) musi ponieść organ prowadzący.

Programy rozwojowe szkół

Samorządy w rozpoczynającym się roku szkolnym będą się mogły również ubiegać o unijne środki na realizację tzw. programów rozwojowych szkół, dla których są organem założycielskim. O te środki muszą jednak rywalizować w konkursach. Gmina musi napisać wniosek o dofinansowanie, posługując się generatorem wniosków aplikacyjnych. Wnioskodawcą może być także dyrekcja szkoły w porozumieniu ze swoim organem założycielskim. Dofinansowane mogą być tylko placówki kształcenia ogólnego, a więc szkoły podstawowe, gimnazja i licea ogólnokształcące. Program rozwojowy szkoły musi uwzględniać wcześniej zdiagnozowane potrzeby dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze uczniów danej szkoły. Poprzez realizację projektu musi nastąpić jakościowa zmiana w funkcjonowaniu szkoły lub w jej ofercie edukacyjnej. W co najmniej 70 proc. projekt powinien przewidywać działania przyczyniające się do rozwoju tzw. kompetencji kluczowych. Zostały one określone w zaleceniach Parlamentu Europejskiego i rady z dnia 18 grudnia 2006 roku w sprawie kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie (2206/962/WE). Zgodnie z tym dokumentem kompetencjami kluczowymi są m.in. porozumiewanie się w językach obcych, umiejętność uczenia się, przedsiębiorczość, kompetencje matematyczne i naukowo-techniczne oraz informatyczne.

Programy rozwojowe szkół powinny zawierać: dodatkowe zajęcia dydaktyczno-wyrównawcze, doradztwo i opiekę pedagogiczną dla uczniów wykazujących problemy w nauce.

Minimalna dotacja, o którą mogą się ubiegać gminy na takie projekty, wynosi 50 tys. zł, maksymalna jest różna w zależności od województwa i konkursu. Zwykle jest to około 1,5 mln zł.

Trzy standardy

Gmina do projektu może włączyć tylko te prowadzone przez siebie placówki, które spełniają standardy wymagane przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. Są to:

● Standard I:

W szkole musi być powołany zespół nauczycieli odpowiedzialny za opracowanie i wdrożenie indywidualizacji procesu nauczania i wychowania uczniów klas I – III. Zespół przeprowadza w szkole rozpoznanie potrzeb uczniów i na tej podstawie opracowuje bądź modyfikuje istniejące programy nauczania.

● Standard II:

Nauczyciele prowadzący obowiązkowe zajęcia w danej klasie realizują opracowany program indywidualnej pracy z uczniami zarówno mającymi trudności w nauce, jak i szczególnie uzdolnionymi.

● Standard III:

Nauczyciele doskonalą swoje umiejętności zawodowe w zależności od potrzeb wynikających z przeprowadzonego w szkole rozpoznania i zaplanowanych do realizacji zajęć wspierających uczniów (np. poprzez samokształcenie lub w ramach projektów edukacyjnych z Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki).

Podstawa prawna

Rozporządzenie ministra edukacji narodowej z 23 grudnia 2008 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz.U. z 2009 r. nr 4, poz. 17).