ORZECZENIE

John Petersen, obywatel niemiecki, wykonywał w Austrii pracę najemną. W kwietniu 2000 r. wystąpił do austriackiego zakładu ubezpieczeń emerytalno-rentowych z wnioskiem o przyznanie renty. Wniosek ten został oddalony, w związku z czym zaskarżył on decyzję odmowną do sądu.

W czasie gdy przed sądem toczyło się postępowanie, urząd przyznał skarżącemu zaliczkę dla osoby pozostającej bez pracy. J. Petersen, który wtedy mieszkał jeszcze w Austrii, ale zamierzał przenieść się do Niemiec, wystąpił do austriackiego urzędu o dalszą wypłatę tego świadczenia także po przeniesieniu miejsca zamieszkania do Niemiec. Wniosek został oddalony, więc zaskarżył on tę decyzję w urzędzie. Następnie sprawą zajął się sąd.

Zdaniem sądu, świadczenie będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym zawiera cechy dwóch świadczeń. Z jednej strony jest wypłacane w ramach ubezpieczenia na wypadek bezrobocia i zakłada, że wnioskujący jest bezrobotny i nabył uprawnienia do świadczenia w ramach zabezpieczenia dla bezrobotnych.

Z drugiej strony świadczenie to wpisuje się w ramy ubezpieczenia emerytalno-rentowego lub wypadkowego, bo jego przyznanie nie wymaga od wnioskodawcy spełnienia warunku zdolności do pracy, gotowości oraz woli podjęcia pracy. Zdaniem sądu, jeżeli świadczenie będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym uzna się za zasiłek dla bezrobotnych w rozumieniu tego przepisu, to pojawia się wątpliwość, czy zawieszenie prawa do niego w przypadku pobytu za granicą nie jest sprzeczne z art. 39 WE. Sąd wskazał, że pytanie to jest tym bardziej zasadne, że w odróżnieniu od przypadku przewidzianego w art. 69 rozporządzenia 1408/71 nie ma obowiązku kontroli woli podjęcia pracy przez urząd ani w Austrii, ani w innym państwie członkowskim. W tej sytuacji sąd postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości pytanie prejudycjalne: czy można uzależniać wypłatę zasiłku dla bezrobotnych od miejsca zamieszkania i jakie są zależności między rentą a wypłatą zasiłku.

ETS stwierdził, że zgodnie z art. 39 WE państwo członkowskie nie może uzależniać przyznania zasiłku dla bezrobotnych w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1408/71, od warunku posiadania miejsca zamieszkania na terytorium tego państwa przez osoby do niego uprawnione.

Sygn. akt C 228/07