Pracodawca ma trudności finansowe i w związku z tym wypowiada pojedynczo umowy o pracę pracownikom zatrudnionym na czas określony. Czy rzeczywiście tacy pracownicy nie mają prawa do odprawy wynikającej z tzw. ustawy o zwolnieniach grupowych?
Ustawę o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników stosuje się do pracodawców zatrudniających co najmniej 20 pracowników. Artykuł 10 tej ustawy stanowi, iż niektóre jej przepisy (w tym te przewidujące odprawy dla pracowników) stosuje się odpowiednio w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę stosunków pracy (z przyczyn niedotyczących pracowników, jeżeli stanowią one wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron) również, gdy liczba zwalnianych pracowników nie uzasadnia wszczęcia procedury zwolnień grupowych.
Zgodnie z przywołaną ustawą odprawa przysługuje tym pracownikom, których umowa o pracę została rozwiązana (w trybie porozumienia lub wypowiedzenia) wyłącznie z powodu przyczyn niedotyczących pracowników. Zatem ustawa nie ogranicza kręgu osób uprawnionych do odprawy jedynie do pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony. W związku z tym, należy stwierdzić, że odprawa powinna być wypłacana także pracownikom zatrudnionym na podstawie innych rodzajów umów o pracę, w tym na czas określony, jeżeli przyczyny wypowiedzenia leżały po stronie pracodawcy.