Wpłaty do PPK należy naliczyć od minimalnego wynagrodzenia za pracę w faktycznie obowiązującej wartości procentowej. Kwotę wolną od potrąceń należy ustalać na podstawie art. 871 kodeksu pracy. Zgodnie z tym przepisem od wartości minimalnego wynagrodzenia ustalanego na podstawie odrębnych przepisów odlicza się składki na ubezpieczenia społeczne, zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz wpłaty dokonywane do pracowniczego planu kapitałowego, jeżeli pracownik nie zrezygnował z ich dokonywania.

Przepis ten – wskazując, że odliczeniu powinny podlegać wpłaty do PPK – nie precyzuje, czy odliczenie dotyczy wpłat finansowanych przez uczestnika w części dobrowolnej czy obowiązkowej. Jednak mając na względzie cel przedmiotowej regulacji, którym jest zapewnienie, aby wpłaty odprowadzane do PPK nie podlegały ograniczeniom w zakresie potrąceń z wynagrodzenia za pracę, zasadne, jest przyjęcie, że kwotę wolną od potrąceń należy ustalać po odliczeniu faktycznie obowiązującej wartości procentowej wpłat do PPK finansowanych przez pracownika zarówno w części obowiązkowej (wpłata podstawowa), jak i dobrowolnej (wpłata dodatkowa) liczonej od minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Przypomnijmy: podstawowa wpłata do PPK pracownika wynosi 2 proc. jego wynagrodzenia (w rozumieniu ustawy o PPK). Co do zasady jej wysokość jest stała. Jedynie w przypadku osób, których wynagrodzenie osiągane z różnych źródeł w danym miesiącu nie przekracza kwoty odpowiadającej 1,2-krotności minimalnego wynagrodzenia (w 2019 r. jest to 2700 zł, w 2020 r. będzie to 3120 zł), może ona zostać obniżona nawet do 0,5 proc. wynagrodzenia. Uczestnik PPK może też zadeklarować wpłatę dodatkową w wysokości do 2 proc. wynagrodzenia (art. 27 ustawy o PPK).

Dodatkowo należy podkreślić, że przy ustalaniu kwoty wolnej od potrąceń wpłaty do PPK finansowane przez pracodawcę w faktycznie obowiązującej wartości procentowej obliczone od minimalnego wynagrodzenia podwyższają podstawę opodatkowania (jest to przychód ze stosunku pracy pracownika uczestnika PPK). Chodzi tu zarówno o wpłatę podstawową PPK, którą podmiot zatrudniający jest zobowiązany finansować w wysokości 1,5 proc. wynagrodzenia uczestnika PPK, jak i wpłatę dodatkową (dobrowolną), którą może finansować w wysokości do 2,5 proc. wynagrodzenia uczestnika (art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o PPK).

W przypadku umów cywilnoprawnych należy pamiętać, że – w myśl art. 833 par. 21 kodeksu postępowania cywilnego – art. 87 i art. 871 kodeksu pracy stosuje się odpowiednio do wszystkich świadczeń powtarzających się, których celem jest zapewnienie utrzymania albo stanowiących jedyne źródło dochodu dłużnika będącego osobą fizyczną. 

Więcej na temat PPK na mojeppk.pl i pod nr tel. 800 775 775