Sprawy o odszkodowania cywilnoprawne z tytułu sprzecznego z prawem wypowiedzenia lub rozwiązania umowy o pracę mają rozpoznawać sędzia zawodowy i dwóch ławników – orzekł Sąd Najwyższy.
27 listopada 2007 r. Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt SK 18/05) uznał za niekonstytucyjne ograniczenie dochodzenia dodatkowych odszkodowań cywilnoprawnych (związanych np. z deliktem), gdy pracownik domaga się ich w związku z niezgodnym z prawem wypowiedzeniem lub rozwiązaniem stosunku pracy. Wraz z pojawiającymi się sprawami tego typu powstał problem, jak je zakwalifikować procesowo i jaki skład orzekający byłby właściwy –to bardzo istotna kwestia, gdyż decyduje o ważności postępowania.
Ponieważ opinie doktryny i orzecznictwo były rozbieżne, I Prezes Sądu Najwyższego zdecydował się poprosić Izbę Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o rozstrzygnięcie problemu prawnego – czy w sprawie o roszczenia z tytułu nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy dochodzone przez pracownika od pracodawcy na podstawie art. 415 kodeksu postępowania cywilnego (w zw. z art. 300 k.p.), a nie na podstawie kodeksu pracy, właściwy jest jednoosobowy skład sądu (jeden sędzia zawodowy), standardowy dla spraw cywilnych, czy też skład trzyosobowy (sędzia i dwóch ławników), właściwy raczej dla spraw z zakresu prawa pracy?