Dzisiaj przedstawiamy trzecią część komentarza do przepisów ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1242 ze zm.; dalej: ustawa) obejmująca art. 14-26.
Kontynuujemy omawianie zasad dotyczących jednorazowego odszkodowania określonych w art. 14-16. Przysługuje ono, gdy ubezpieczony w wyniku wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Zgodnie z ogólną zasadą wypłaca się je poszkodowanemu ubezpieczonemu, ale gdy zmarł po wypadku lub z powodu choroby zawodowej, świadczenie to należne jest członkom rodziny. Muszą jednak należeć do kręgu najbliższych osób, wśród których ustawa wymienia m.in. małżonka, dzieci i rodziców. Wysokość świadczenia im należnego określona jest jako wielokrotność przeciętnego wynagrodzenia – różna w zależności od tego, komu oraz ilu osobom jednocześnie ono przysługuje.
Aby jednak świadczenie mogło zostać wypłacone, Zakład Ubezpieczeń Społecznych musi wydać decyzję, na co ma 14 dni od otrzymania orzeczenia od lekarza orzecznika (komisji) lub wyjaśnienia ostatniej okoliczności. Trzeba bowiem pamiętać, że w przypadku wypadku przy pracy oceny uszczerbku na zdrowiu dokonuje lekarz orzecznik. Istnienie choroby zawodowej stwierdza inspektor sanitarny, czego ZUS już nie może podważać. Jeśli ZUS przyzna świadczenie, to uprawniony powinien otrzymać pieniądze w ciągu 30 dni od wydania decyzji.