Przepis uniemożliwiający uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, gdy opiekun ma przyznaną rentę, może być niezgodny z gwarantowanym przez konstytucję rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej prawem do szczególnej pomocy państwa.
Tak uważa rodzic, który zaskarżył do Trybunału Konstytucyjnego art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a, ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1518 ze zm.). Zgodnie z nim finansowe wsparcie dla osoby, która rezygnuje z pracy, aby zajmować się niepełnosprawnym dzieckiem, nie może być przyznane, jeśli ma ona ustalone prawo do: emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego oraz zasiłku lub świadczenia emerytalnego.
Tak było w przypadku matki, której gmina odmówiła świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na przyznaną rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W związku z tym, że organy odwoławcze utrzymały tę decyzję w mocy, skierowała skargę do TK. Co istotne, ma ona charakter zakresowy, bo matka wnosi o stwierdzenie niezgodności wspomnianego art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a w części dotyczącej tylko renty. Jej zdaniem sytuacja osób uprawnionych do renty jest bowiem inna niż opiekunów mających ustalone pozostałe ze świadczeń wskazanych we wspomnianym przepisie. Jak podkreśla skarżąca, osoba z ustaloną rentą może pracować, bo pozwala jej na to stan zdrowia. Jeśli jednak powstrzymuje się przed podejmowaniem zatrudnienia, bo zajmuje się niepełnosprawnym dzieckiem, to ze względu na obecnie obowiązujące przepisy nie może otrzymać świadczenia pielęgnacyjnego.