Przyznanie świadczenia wiąże się z sytuacją, kiedy pracownica powinna zmienić pracę na taką, która będzie bezpieczna dla jej stanu zdrowia, ale nie może tego zrobić z uzasadnionych powodów. Beneficjentka świadczenia może być zatrudniona przez inną osobę, zrzeszona w związku spółdzielczym lub posiadająca własną firmę. Pracownica powinna być ubezpieczona. Wszelkie uchybienia w tej kwestii wynikające z winy pracodawcy nie rzutują na status osoby ubezpieczonej.

Okres pobierania świadczenia

Prawo do zasiłki zaczyna się w dniu, w którym beneficjentka wstrzymuje pracę ze względu na ryzyko podczas ciąży. Dodatek będzie wypłacany przez cały okres wymagany w celu zapewnienia bezpieczeństwa i zdrowia pracownicy oraz nienarodzonemu dziecku.

Prawo do świadczenia wygasa w dniu poprzedzającym pierwszy dzień urlopu macierzyńskiego lub dzień, w którym pracownica wraca do pracy lub rozpoczyna inną pracę odpowiednią dla jej stanu zdrowia. W przypadku kobiet pracujących w niepełnym wymiarze godzin świadczenie również wypłacane jest przez cały okres zawieszenia pracy ze względu na niekorzystny wpływ dla jej zdrowia. Prawo do zasiłku może być odrzucone, anulowane lub wstrzymane, jeśli beneficjentka dopuści się oszustwa, żeby otrzymać lub utrzymać świadczenie.

Te same konsekwencje mogą spotkać pracownicę, która podejmie inną, szkodliwą dla jej stanu zdrowia pracę zarówno jako wynagradzany pracownik, jak i na tzw. samozatrudnieniu, w czasie zawieszenia jej pracy ze względu na ryzyko występujące podczas ciąży. Świadczenie wygasa także wtedy, gdy kończy się stosunek pracy z przyczyny przewidzianych przez prawo.

Ile można otrzymać

Wysokość świadczenia oblicza się tak samo jak w przypadku świadczenia dla osób tymczasowo niezdolnych do pracy. Świadczenie oblicza się dzieląc kwotę miesięcznej podstawy składki sprzed okresu, kiedy kobieta stała się niezdolna do pracy, niezdolności do pracy przez liczbę dni, do których odnosi się ta składka.

Będzie to więc 30 w przypadku miesięcznej pensji lub 31, 30, 29, 28 w przypadku wynagrodzenia bazującego na dniówce.

Jakie formalności

Kwestię wypłacania świadczenia reguluje Instituto Nacional de Seguridad Sociel (INSS) lub Mutua de Accidentes de Trabajo y Enfermedades Profesionales de la Seguridad Social, w zależności od tego, z którą instytucją współpracuje firma pracownicy.

Pracownica powinna złożyć wniosek o pomoc na oficjalnym formularzu. Szczególnie ważne jest zamieszczenie daty zawieszenia pracy ze względu na zagrożoną ciążę, opis grupy zawodowej, funkcji i zajmowanego stanowiska, jak również związanego z pracą ryzyka dla ciąży. Decyzja w sprawie przyznania świadczenia jest podejmowana w ciągu 30 dni.

Zaświadczenie lekarskie

Zaświadczenie lekarskie stwierdzające, że warunki pracy mogą oddziaływać negatywnie na zdrowie pracownicy lub nienarodzonego dziecka, wydaje INSS lub Mutua de Accidentes de Trabajo y Enfermedades Profesionales. Jeśli zaświadczenie wydaje INSS, potrzebna jest pisemna opinia lekarza publicznej służby zdrowia nadzorującego stan zdrowia beneficjentki, w której zostanie stwierdzona możliwość negatywnego oddziaływania pracy na stan zdrowia pracownicy. Beneficjentka powinna złożyć taką opinię w lokalnym oddziale INSS zgodnym z jej miejscem zamieszkania. Należy również dołączyć do tego uzyskaną w firmie listę obowiązków pracownicy na jej stanowisku wraz z oświadczeniem, że ta praca może szkodzić zdrowiu ciężarnej.

Lokalny ośrodek służby zdrowia powinien również wydać zaświadczenie, że warunki pracy beneficjentki mogą być dla niej szkodliwe. Do takiego oryginalnego zaświadczenia należy sporządzić dwie kopie. Pracownica otrzymuje oryginał i jedną kopię dokumentu dla firmy, drugą kopię zachowuje ośrodek służby zdrowia. W przypadku gdy zaświadczenie wydaje Mutua de Accidentes de Trabajo y Enfermedades Profesionales de la Seguridad Social, procedura jest bardzo podobna.

WAŻNE ADRESY

www.seg-social.es