Procedura wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony obwarowana jest kilkoma wymogami formalnymi, których niezachowanie daje pracownikowi podstawę do zakwestionowania dokonanego rozwiązania stosunku pracy na drodze sądowej. Oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę powinno być dokonane w formie pisemnej oraz zawierać wskazanie przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie.

Sposób wskazania tej przyczyny nie został przez ustawodawcę określony. Biorąc jednak pod uwagę cel zobowiązania pracodawcy do podania pracownikowi do wiadomości przyczyny będącej podstawą wypowiedzenia, jakim jest umożliwienie mu obrony przed merytorycznie nieuzasadnionym rozwiązaniem stosunku pracy, decydującym kryterium w ocenie zadośćuczynienia wymogowi formalnemu wypowiedzenia jest to, czy sformułowanie przyczyny, niezależnie od stopnia ogólności, czyni tę przyczynę dla pracownika wiadomą (wyrok SN z 6 czerwca 2000 r., I PKN 686/99, OSNAP 2001/23/692).

Przepisy nie wymagają natomiast od pracodawcy dokonania kwalifikacji prawnej zachowania pracownika, leżącego u podłoża wypowiedzenia. Nie zachodzi więc konieczność podawania w piśmie wypowiadającym konkretnego przepisu prawnego, którego naruszenia dopuścił się pracownik. Konieczne jest jednak jasne i konkretne sformułowanie przyczyny, tak aby pracownik nie miał wątpliwości, jaki zarzut wobec niego był podstawą decyzji pracodawcy.

Brak określenia podstawy prawnej wypowiedzenia nie może być więc kwalifikowany jako sprzeczny z przepisami o wypowiadaniu umów o pracę. W ocenie SN art. 30 par. 4 k.p. nie narusza również podanie przez pracodawcę w oświadczeniu woli o wypowiedzeniu umowy o pracę błędnej podstawy prawnej odnoszącej się do przyczyny opisowo powołanej, rzeczywistej, konkretnej i uzasadniającej wypowiedzenie, o której pracownik wiedział.