Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz.U. nr 166, poz. 1608 z późn. zm.) takiemu pracownikowi przysługuje urlop wypoczynkowy w wymiarze dwóch dni za każdy miesiąc pozostawania w dyspozycji jednego pracodawcy użytkownika lub więcej niż jednego pracodawcy użytkownika.

Jest to przepis szczególny w stosunku do rozwiązań przewidzianych w kodeksie pracy. Do momentu uzyskania miesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji pracodawcy użytkownika, pracownikowi tymczasowemu nie przysługuje urlop wypoczynkowy. W takim przypadku nie nalicza się urlopu w wymiarze proporcjonalnym do faktycznie przepracowanego okresu.

Zgodnie z ogólną zasadą urlopu udziela się pracownikowi w dni, które byłyby dla niego dniami pracy, gdyby nie korzystał z urlopu. Pracownikowi tymczasowemu przysługuje również prawo do urlopu na żądanie. Pod warunkiem jednak, że wykonuje on prace na rzecz tego samego pracodawcy użytkownika przez co najmniej 6 miesięcy (art. 10 wspomnianej ustawy). Jeżeli pracownik tymczasowy nie wykorzysta w całości urlopu wypoczynkowego w okresie wykonywania pracy, agencja pracy tymczasowej wypłaca mu ekwiwalent pieniężny w zamian za urlop lub niewykorzystaną jego część.

Wynagrodzenie za jeden dzień urlopu wypoczynkowego lub ekwiwalent pieniężny za jeden dzień urlopu ustala się, dzieląc wynagrodzenie uzyskane przez pracownika tymczasowego w okresie wykonywania pracy tymczasowej przez liczbę dni pracy, za które to wynagrodzenie przysługiwało.

Pracownikowi przysługuje zatem prawo do ekwiwalentu pieniężnego za 8 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop powinien być wypłacony w dacie rozwiązania umowy o pracę.