Zgodnie z art. 291 par. 2 k.p. roszczenia pracodawcy o naprawienie szkody wyrządzonej przez pracownika wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych przedawniają się z upływem 1 roku od dnia, w którym pracodawca powziął wiadomość o wyrządzeniu szkody, nie później jednak niż przed upływem 3 lat od wyrządzenia szkody.

Z powyższej regulacji można wyprowadzić dwa wnioski: (i) niezależnie od powzięcia przez pracodawcę wiadomości o wyrządzeniu szkody, roszczenie odszkodowawcze przedawnia się w każdym przypadku z upływem 3 lat od wyrządzenia szkody oraz (ii) roszczenia odszkodowawcze nie mogą ulec przedawnieniu przed powstaniem szkody spowodowanej nienależytym wykonaniem przez pracownika obowiązków pracowniczych. Pierwszy wniosek wynika wprost z treści przepisu i nie budzi wątpliwości, natomiast drugi wymaga krótkiego komentarza.

Otóż, istotne jest rozróżnienie pomiędzy pojęciem zdarzenia wyrządzającego szkodę a pojęciem wyrządzenia szkody, które nie są równoznaczne. Zdarzeniem wyrządzającym szkodę jest określone zachowanie pracownika (polegające na niewykonaniu lub nienależytym wykonaniu obowiązków pracowniczych), natomiast wyrządzenie szkody odnosi się do skutku takiego zachowania w postaci powstania szkody w majątku pracodawcy. Powoływany art. 291 par. 2 k.p. posługuje się tym drugim pojęciem. Przepis ten należy zatem rozumieć w ten sposób, że momentem istotnym dla rozpoczęcia biegu 3-letniego terminu przedawnienia dla roszczeń odszkodowawczych pracodawcy nie jest chwila niewykonania lub nienależytego wykonania przez pracownika obowiązków pracowniczych, ale chwila powstania po stronie pracodawcy szkody, będącej następstwem takiego zachowania się pracownika. Terminy te nie muszą się pokrywać, bowiem szkoda może powstać później, aniżeli wywołujące ją zachowanie pracownika (wyrok SN z 5 października 2011 r., II PK 38/11).