Wprowadzenie „przedłużonego dobowego wymiaru czasu pracy” jest właśnie możliwe w przypadku równoważnego systemu czasu pracy. Pozwala on na takie ułożenie rozkładu czasu pracy, by zatrudniony pracował ponad ośmiogodzinną normę (co do zasady – maksymalnie 12 godzin). Średni tygodniowy czas pracy nie może jednak przekroczyć 40 godzin w (co do zasady jednomiesięcznym) okresie rozliczeniowym. Przykładowo, w poniedziałek i wtorek można wykonywać obowiązki przez 10 godzin, w czwartek i piątek przez 6 godzin, a w piątek przez 8.

W te dni, w które pracownik zgodnie ze swoim rozkładem pracuje ponad 8 godzin, jego nadgodziny zaczną się dopiero po przekroczeniu przedłużonego, dobowego wymiaru. W zaprezentowanym przykładzie – po przepracowaniu 10 godzin w poniedziałek lub we wtorek oraz ponad 8 godzin w piątek.

W dniu, w którym dobowa norma czasu pracy jest skrócona (tj. zatrudniony ma wykonywać zadania służbowe przez mniej niż 8 godzin), praca nadliczbowa rozpoczyna się dopiero po przekroczeniu ósmej godziny. W podanym przykładzie pracą ponadnormatywną nie będzie więc ta pomiędzy szóstą a ósmą godziną (za taką pracownik powinien otrzymać „normalne” wynagrodzenie), lecz dopiero wykonywanie zadań po 8 godzinie.

Podstawa prawna

Art.135, art.151 par. 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn.zm.).

Patrycja Zawirska, radca prawny, Raczkowski i Wspólnicy