Kodeks pracy stanowi, że pora nocna obejmuje 8 godzin między godzinami 21.00 a 7.00. Szczegółowe wyznaczenie pory nocnej powinno nastąpić w układzie zbiorowym, regulaminie pracy lub w ramach obwieszczenia pracodawcy.

Ustawa z 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw Dz.U. z 2011 nr. 244, poz. 1454 wprowadziła dodatkową porę nocną na potrzeby ustalenia czasu pracy kierowców. Zgodnie z nowym brzmieniem ustawy, pora nocna obejmuje okres 4 godzin pomiędzy godziną 0.00 a 7.00. i jest ona wyznaczana przez pracodawcę wyłącznie dla celów ustalania czasu pracy. Oznacza to, że w pozostałym zakresie do zatrudnienia kierowców znajdują zastosowanie przepisy kodeksu pracy. Innymi słowy, w kwestiach takich jak np. ustalenie prawa do dodatku za pracę w porze nocnej należy bez zmian stosować przepisy kodeksu pracy. Celem wprowadzenia dodatkowej pory nocnej ustalanej było zminimalizowanie wpływu pracy w porze nocnej na czas pracy kierowcy w całej dobie pracowniczej. Artykuł 21 ustawy o czasie pracy kierowców przewiduje, że: „w przypadku gdy praca jest wykonywana w porze nocnej, czas pracy kierowcy nie może przekraczać 10 godzin w danej dobie”. Przed wprowadzeniem dodatkowej pory nocnej kierowców wspomniany przepis wywoływał liczne problemy praktyczne. Czas pracy kierowcy, który nawet przez bardzo krótki okres czasu wykonywał pracę w porze nocnej, w godzinach ustalonych na podstawie kodeksu pracy w danej dobie pracowniczej nie mógł bowiem przekraczać 10 godzin. Pracodawca musi jednak pamiętać, że wprowadzenie dodatkowej pory nocnej nie zwalnia go z obowiązku wypłaty dodatkowych świadczeń związanych z wykonywaniem przez pracownika kierowcę pracy w porze nocnej ustalanej na podstawie kodeksu pracy takich jak dodatek do wynagrodzenia za pracę w porze nocnej czy dodatek w wysokości 100 proc. za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w nocy.