Zgodnie z art. 36 par. 1 k.p. okres wypowiedzenia umowy zawartej na czas nieokreślony jest uzależniony od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy. Przepis nie precyzuje przy tym, czy chodzi tu o zatrudnienie na podstawie jednej umowy zawartej na czas nieokreślony, czy powinno być to nieprzerwane zatrudnienie na podstawie kilku stosunków pracy. Okres zatrudnienia, o którym mowa w tym przepisie, może zatem zarówno oznaczać ostatnie zatrudnienie u danego pracodawcy, jak i może być rozumiane jako suma okresów zatrudnienia u danego pracodawcy, w tym zatrudnienia przedzielonego okresami przerwy.

W uchwale składu siedmiu sędziów z 15 stycznia 2003 r. (III PZP 20/02) Sąd Najwyższy opowiedział się za tym, żeby przy ustalaniu okresu wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony uwzględniane były wszystkie okresy zatrudnienia u tego samego pracodawcy. W okresie zatrudnienia powinny być zatem uwzględniane wszystkie okresy zatrudnienia u danego pracodawcy, bez względu na przerwy pomiędzy nimi, a także bez względu na podstawę nawiązania stosunku pracy, rodzaj umowy czy rozmiar zatrudnienia.

Dodatkowo należy pamiętać, że o długości okresów wypowiedzenia przewidzianych w art. 36 par. 1 k.p. decyduje cały okres zatrudnienia u danego pracodawcy, czyli okres od nawiązania stosunku pracy do jego ustania. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę ustanie stosunku pracy następuje dopiero wraz z upływem okresu wypowiedzenia – wypowiedzenie umowy o pracę jest bowiem czynnością prawną, której skutki następują w przyszłości. Oznacza to, że jeśli pracownik jest zatrudniony u danego pracodawcy łącznie niecałe trzy lata, ale po złożeniu oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę jego staż pracy przekroczy okres trzyletni, należy stosować trzymiesięczny okres wypowiedzenia.