Wypłaty wynagrodzenia za pracę dokonuje się co najmniej raz w miesiącu, w stałym i ustalonym z góry terminie. Termin ten powinien być wskazany w regulaminie pracy lub wynagrodzenia albo w układzie zbiorowym pracy, a gdy te regulacje nie obowiązują u pracodawcy, w umowie o pracę. Gdy wynagrodzenie przelewane jest bezpośrednio na rachunek bankowy wskazany przez pracownika, musi znaleźć się na koncie najpóźniej w dniu ustalonym jako dzień wypłaty.

Pracownik, który nie otrzymuje na czas przysługującego mu wynagrodzenia za pracę, może złożyć skargę do Państwowej Inspekcji Pracy. Jeżeli w wyniku kontroli PIP potwierdzi naruszenia, będzie uprawniona do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę. Warto podkreślić, że nakaz PIP jest opatrzony rygorem natychmiastowej wykonalności. W rezultacie pracodawca musi go wykonać, nawet jeżeli wniósł środki odwoławcze.

Ponadto pracodawca, który nie wypłaca w ustalonym terminie wynagrodzenia za pracę, dopuszcza się wykroczenia. Nieterminowa wypłata wynagrodzenia zagrożona jest karą grzywny w wysokości 1 tys. – 30 tys. zł.

Gdy pracodawca nie wypłaca należnego pracownikowi wynagrodzenia, dopuszcza się także ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika. Zgodnie z brzmieniem art. 55 par.11 k.p. przesłanką rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia ze względu na ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków wobec pracownika i uzyskania odszkodowania jest wina umyślna lub rażące niedbalstwo pracodawcy. Natomiast zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2000 r. (I PKN 516/99, OSNP 2001/16/516,) pracodawca, który nie wypłaca pracownikowi w terminie całości wynagrodzenia, ciężko narusza swój podstawowy obowiązek z winy umyślnej, choćby z przyczyn niezawinionych nie uzyskał środków finansowych na wynagrodzenia. Pracodawca nie może zatem tłumaczyć się, że opóźnienia lub brak wypłaty wynagrodzenia jest spowodowane np. nieterminową zapłatą od kontrahentów lub utratą płynności finansowej.

not. MJ