W razie długotrwałej choroby art. 53 k.p. wprowadza możliwość rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę bez wypowiedzenia. Dotyczy to sytuacji, gdy pracownik jest niezdolny do pracy wskutek choroby trwającej dłużej niż 3 miesiące – gdy był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 6 miesięcy oraz odpowiednio choroby trwającej dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące – gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy lub jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana wypadkiem przy pracy albo chorobą zawodową.

Kontrowersje może budzić możliwość i skuteczność złożenia wypowiedzenia pracownikowi, którego częste i długotrwałe absencje chorobowe utrudniają funkcjonowanie firmy. Wyrok Sądu Najwyższego z 19 kwietnia 2010 r. (II PK 306/09, niepublik.) dostarcza argumentów za dopuszczalnością złożenia wypowiedzenia takiemu pracownikowi. SN stwierdził, że przyczyna wypowiedzenia może dotyczyć zarówno pracodawcy, jak i pracownika i być przez strony zawiniona lub nie. Ocena zasadności rozwiązania stosunku pracy w trybie wypowiedzenia przez pracodawcę powinna być zawsze dokonywana z uwzględnieniem słusznych interesów obydwu stron oraz celu, treści i sposobu realizacji stosunku pracy, a inne okoliczności, wprawdzie dotyczące pracownika, lecz mające charakter osobisty bądź rodzinny, mogą w wyjątkowych przypadkach stanowić podstawę uznania wypowiedzenia za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Przywołane orzeczenie dotyczy innego niż absencja chorobowa stanu faktycznego, jednak na jego podstawie można wysunąć tezę, że częsta i długotrwała nieobecność pracownika spowodowana chorobą, mimo iż niezawiniona przez pracownika, ale faktycznie uniemożliwiająca realizację umowy, może stanowić podstawę uzasadniającą wypowiedzenie, o ile nie narusza zasad współżycia społecznego.