Celem akcji protestacyjnych jest zwykle wyartykułowanie niezadowolenia pracowników lub związków zawodowych wobec stosowanych warunków pracy, płacy lub świadczeń socjalnych, a także przeciwko naruszaniu praw i wolności związkowych pracowników. Są to kwestie, które zgodnie z art. 1 ustawy z 23 maja 1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych (Dz.U. nr 55, poz. 236 z późn. zm.) stanowią materię sporu zbiorowego.

Akcje protestacyjne w tych sprawach powinny spełniać wymogi wskazanej ustawy. Zgodnie z jej przepisami – akcja protestacyjna może być zorganizowana dopiero po wyczerpaniu trybu postępowania określonego w jej przepisach, tj. m.in. po zgłoszeniu pracodawcy sporu zbiorowego i po podjęciu i nieosiągnięciu porozumienia w trybie rokowań z pracodawcą.

Warto podkreślić, że konieczności wypełnienia wskazanych wyżej obowiązków nie wyłącza spełnienie wymogów odrębnych przepisów dotyczących zgromadzeń. Cele obu regulacji są bowiem odmienne. Ustawa o rozwiązywaniu sporów zbiorowych określa zasady prowadzenia dialogu społecznego w celu uniknięcia konfliktów społecznych oraz zapewnienia ich racjonalnego i rzeczowego rozstrzygnięcia. Ustawa z 5 lipca 1990 r. Prawo o zgromadzeniach ma natomiast na celu zapewnienie spokoju i bezpieczeństwa publicznego. Przepisy obu ustaw mogą znajdować zastosowanie jednocześnie. Niezależnie zatem od obowiązku spełnienia wymogów ustawy o rozwiązywaniu sporów zbiorowych konieczne będzie niekiedy spełnienie przez organizatorów akcji protestacyjnej wymogów ustawy o zgromadzeniach.

Jeżeli, w zależności od sytuacji, wskazane wymogi obu ustaw nie zostaną spełnione, akcja protestacyjna będzie sprzeczna z prawem, a jej uczestnicy, a przede wszystkim organizatorzy, narażą się na odpowiedzialność. Realne jest poniesienie konsekwencji dyscyplinarnych, w tym rozwiązania umowy bez wypowiedzenia, oraz kary za wykroczenie.