Wynika to bezpośrednio z kodeksu pracy. Pracodawca, który poniósł szkodę materialną, może dochodzić od pracownika odpowiedzialności materialnej. Kodeks pracy wyróżnia odpowiedzialność ogólną oraz szczególny rodzaj odpowiedzialności – za mienie powierzone z obowiązkiem zwrotu lub wyliczenia się.

W pierwszym przypadku wysokość odszkodowania z tytułu odpowiedzialności ogólnej ustalana jest w wysokości wyrządzonej szkody. Nie może jednak przewyższać kwoty trzymiesięcznego wynagrodzenia przysługującego pracownikowi w dniu wyrządzenia szkody. Zasada ograniczonej odpowiedzialności pracowników za szkodę wyrządzoną pracodawcy znajduje zastosowanie do pracowników, którzy wyrządzili nieumyślnie szkodę zakładowi pracy w innym mieniu niż mienie powierzone im z obowiązkiem zwrotu lub do wyliczenia się. Co ważne, pracownik ponosi w takim przypadku odpowiedzialność za szkodę w granicach rzeczywistej straty poniesionej przez pracodawcę. Jeśli jednak pracownik umyślnie naraził pracodawcę na szkodę, wtedy jest obowiązany do jej naprawienia w pełnej wysokości, tj. w granicach rzeczywistej straty i utraconych korzyści.

Z kolei odpowiedzialność pracownika za mienie powierzone dotyczy w szczególności pieniędzy, papierów wartościowych, kosztowności, towarów, narzędzi oraz odzieży i obuwia roboczego, ale także innych rzeczy powierzonych mu z obowiązkiem zwrotu lub wyliczenia się. Pracownik odpowiada za nie w pełnej wysokości. Pracodawca może też domagać się pieniędzy za utracone korzyści.

not. UM