Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy (art. 47 k.p.) Co do zasady wynagrodzenie to jest limitowane i przysługuje w wysokości nie większej niż za 2 miesiące, a gdy okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące – nie więcej niż za 1 miesiąc. Jeżeli jednak umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem w wieku przedemerytalnym albo z pracownicą w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego, wynagrodzenie przysługuje za cały czas pozostawania bez pracy. Brak limitowania dotyczy także przypadku, gdy rozwiązano umowę o pracę z pracownikiem ojcem wychowującym dziecko w okresie korzystania z urlopu macierzyńskiego albo gdy rozwiązanie umowy o pracę podlega ograniczeniu z mocy przepisu szczególnego.

Wynagrodzenie za cały czas pozostawania bez pracy należy obliczać według wynagrodzenia za pracę, jakie otrzymywałby pracownik, gdyby w tym czasie pracował. Przy ustalaniu wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy stosuje się więc zasady obowiązujące przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy. Należy również pamiętać, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z 27 lutego 2007 r. (II PK 211/06, M. P. Pr. 2007/8/392) pod pojęciem „pozostawanie bez pracy” kryje się pozostawanie bez pracy u pracodawcy, którego dotyczy wyrok przywracający. Prawo do wynagrodzenia za okres pozostawania bez zatrudnienia nie jest zatem ograniczane poprzez podjęcie pracy u innego pracodawcy lub też otrzymywania dochodu na podstawie umów cywilnoprawnych.

W innym orzeczeniu SN (wyrok z 7 stycznia 2010 r. II PK 164/2009, LEX nr 577462) wskazano wprost, że pracownik nie może pobierać jednocześnie wynagrodzenia za pracę i świadczeń z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Oznacza to, że okres pobierania zasiłku chorobowego lub macierzyńskiego podlega odliczeniu od okresu, za który pracownik powinien otrzymać wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy.